Vóór 1920: meestal geen spouw
Woningen van vóór 1920 hebben doorgaans een massieve muur van één of anderhalve steen dik, zonder holle ruimte. Spouwmuurisolatie is dan geen optie. Wat overblijft: isolatie aan de binnenzijde van de gevel (voorzetwand) of aan de buitenzijde, plus dak, vloer en glas.
Binnenisolatie kost woonoppervlak en vraagt zorgvuldige uitvoering, omdat vocht anders achter de isolatie blijft hangen. Buitenisolatie kan niet altijd: bij een monument of een beeldbepalende gevel is het meestal uitgesloten.
1920 tot 1975: hier zit de meeste winst
Vanaf grofweg 1920 werd er met spouw gebouwd, maar tot ver in de jaren zeventig bleef die spouw leeg. Dit is de groep woningen waar spouwmuurisolatie het meest oplevert: één dag werk, van buitenaf, zonder dat u iets van uw woonruimte inlevert.
Ook het dak is bij deze woningen vaak nauwelijks geïsoleerd en de begane grondvloer meestal helemaal niet. Enkel glas of vroeg dubbel glas komt veel voor.
1975 tot 1992: gedeeltelijk geïsoleerd
Na de oliecrisis kwamen de eerste isolatie-eisen. Veel woningen uit deze periode hebben al iets in de spouw en enige dakisolatie, maar naar de maatstaven van nu is die laag dun. Bijisoleren van het dak en de vloer levert vaak nog steeds veel op.
Let op: een spouw die al gevuld is, kan meestal niet nog eens gevuld worden. We controleren dat met een endoscoop voordat er iets wordt afgesproken.
1992 tot 2000
Isolatie was inmiddels standaard, maar de eisen lagen lager dan tegenwoordig. Vaak zit de winst hier vooral in het glas en in de vloer of kruipruimte.
Na 2000
Deze woningen zijn doorgaans redelijk tot goed geïsoleerd. Verdere isolatie levert minder op; de stap naar een warmtepomp of zonnepanelen is dan vaak zinvoller. Ook hier geldt: eerst meten, dan adviseren.
Waarom het bouwjaar alleen niet genoeg is
Twee woningen uit hetzelfde jaar kunnen totaal verschillen. Er is verbouwd, er is een dakkapel bijgekomen, een vorige eigenaar heeft de spouw laten vullen of juist niet. Het bouwjaar geeft de richting; de opname geeft het antwoord.